شنبه، آذر ۱۳، ۱۳۸۹

کاویدن

دانش‌پیشهٔ خوب نمی‌تواند ناامید یا افسرده باشد. پژوهیدن بر پایهٔ این نگرش استوار است که در چیزها، چیزهای بیشتری هست، که زیر پوست هر چیزی ژرفای نظام‌مند گسترده‌تری برای کاویدن، فهمیدن، و به کار بستن وجود دارد. این دقیقاً بر خلاف نگرش یک آدم افسرده یا پوچ‌گراست، که سیستم‌ها، صورت‌ها و جلوه‌های اطراف خود و تکاپوی انسان‌های دیگر را یک‌سره به زرق و برق‌های مبتذل و بی‌پایه فرومی‌کاهد و نگرش بهتری هم ارائه نمی‌دهد و نمی‌جوید.
به زبان دین، شاید پژوهش گذار از رحمانیت خداوند به رحیمیت او باشد. گذار از رحمتی که برای همگان دسترس‌پذیر است، به سطح ژرف‌تری از بهره‌مندی‌ها، لذت‌ها و شادی‌ها و ایمنی‌ها که ویژه پژوهندگان دقیق و جسور است. شاید.

برچسب‌ها: ,

1 Comments:

At شنبه, بهمن ۲۹, ۱۳۹۰ ۲:۰۳:۰۰ قبل‌ازظهر, Blogger mahtab said...

نمی توانم برخی پستهایت ، از جمله این یکی، را بخوانم و در دل آرزو نکنم که ای کاش آدمی مثل تو که این قدر شهود قوی و عمیقی دارد، کمتر عصبانی بود. کمی متواضع تر بود و دیگرانی که در باورها و عقاید با او یکی نیستند را، مثل برقع پوشان یا دختران چادری و مومنین ساده، طوری خطاب نمی کرد که آدم مو برتنش سیخ شود.
امیدوارم یک روز در مسیر کاویدنهایت بر بیزاریهایت فائق بیایی و از آنها رها شوی.

 

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home