شنبه، آبان ۰۱، ۱۳۸۹

فربگی

زن‌هایی که در برگرفروشی‌ها (مثل مک‌دانلد) کار می‌کنند، به مرور چاق می‌شوند. این را در چندین مورد دیده‌ام. مردها را ندیده‌ام که این جوری چاق بشوند. اما زن‌هایی که چند سالی در یک برگرفروشی کار کرده‌اند را بارها دیده‌ام که یک جور اضافه‌وزن خیلی ناهنجاری دارند. بعضی‌شان حتی در راه رفتن مشکل دارند و من را یاد مرغ‌های پرورشی می‌اندازند. بعد حس می‌کنم بخار روغن را از هوا جذب می‌کنند و چاق می‌شوند. البته فقط حس است طبعاً.
از کجا می‌دانم چند سال آن‌جا کار کرده‌اند؟ از روی سن و از روی رتبه‌شان می‌شود راحت فهمید چه کسی سابقه بیشتری آن‌جا دارد. این نوع چاقی را در جاهای دیگر ندیده‌ام. یعنی خوراک‌فروشی‌های دیگر (مثل پیتزافروشی‌ها، ساندویچ‌فروشی‌هایی که سرخ‌کردنی ندارند و حتی فروشندگان خوراک چینی) هم کارکنان زن و مردی دارند که اندام به نسبت عادی دارند. اما در خوراک‌فروشی‌هایی که گوشت را سرخ یا گریل می‌کنند، بدون استثنا این مشکل را دیده‌ام. در برگرفروشی‌های مشهور و در KFC این مسأله خیلی تابلو است. نمی‌دانم در ایران هم این مشکل وجود دارد یا نه، چون برگرفروشی با این سیستم در ایران خیلی متداول نیست. اما به هر حال غم‌انگیز است که زوال تدریجی آدم‌ها را ببینی، خصوصاً وقتی که دارند سفارشت را آماده می‌کنند. یک جور حس شریک جرم بودن هم به آدم دست می‌دهد که زیاد هم دور از واقع نیست. خوب نخور! این کوفت نه برای تو خوب است و نه برای آن که آماده‌اش می‌کند!

برچسب‌ها: ,

0 Comments:

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home