دوشنبه، بهمن ۱۹، ۱۳۸۸

فراخوان‌ها را منتشر نمی‌کنم

در چند روز اخیر چند بار مجبور شده‌ام کامنت‌هایی طولانی را که فراخوان به راهپیمایی ۲۲ بهمن می‌دادند (و لابد برای شمار زیادی از وبلاگ‌ها فرستاده شده‌اند)، رد کنم. برخی از این کامنت‌ها فراخوان‌شان را به شورایی منتسب می‌کردند که من نامش را قبلاً نشنیده‌ام. به دلایل بسیار و از جمله مهم‌ترین آن‌ها به دلایل زیر، این نوع کامنت‌ها را رد می‌کنم:
  • نبرد خیابانی با حکومت تا کی و به چه انگیزه‌ای باید ادامه یابد؟ هدف‌های کوتاه‌مدت ما چیست؟ من پاسخی برای این پرسش‌ها ندارم و از بقیه هم نشنیده‌ام. این که شیوهٔ روکم‌کنی در برابر حکومت را پیشه کنیم، فرو لغزیدن به شیوهٔ منحط خود آنهاست. به فرض آن که ۲ میلیون نفر از سبزها در این ۲۲ بهمن به خیابان بیایند، چشم‌داشت چه دستاوردی را باید از این حرکت داشت؟ راهپیمایی خیابانی فقط به انگیزهٔ نمایاندن اعتراض و نارضایی، به نظر من در روزهای نخست پس از «انتخابات» موجه و لازم بود. الآن چه انتظاری داریم؟
  • اصلاً بعید نیست که حکومت برای کنترل و سرکوب کردن مخالفان، فراخوان‌هایی جعلی منتشر کند و مسیرهای انحرافی وشیوه‌های نادرست را القاء نماید. من آلت دست آن‌ها نمی‌شوم. اگر جنبش سبز رهبرانی یا راهنمایانی دارد که مردم به رسمیت و مشروعیت می‌پذیرندشان، کانال‌های رسمی برای فعالیت‌شان موجود است و خودشان می‌توانند حرف بزنند (مانند پیام اخیر کروبی) و به قدر کافی هم کانال برای بازنشر پیام‌ها هست.
  • من در ایران نیستم. چه حقّی دارم شما را برانگیزم تا به خیابان بروید و خطر کنید؟
  • در ایران باشم یا نباشم، دوست ندارم فحش و کتک بخورید، بازداشت و یا احیاناً کشته شوید. می‌خواهیم زندگی کنیم.
در نهایت من هم مثل بقیه در این ۲۲ بهمن نگران خواهم‌بود و سایت‌ها را با دلواپسی زیر و رو خواهم‌کرد. غیر از این چه می‌توانم کرد؟

برچسب‌ها: ,

0 Comments:

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home