دوشنبه، شهریور ۲۳، ۱۳۸۸

آلگرو بزن، خودت آلگرو نشو

در اجرای قطعه‌های موسیقی با سرعت بالا، مانند قطعه‌های آلگرو و بالاتر، یک مشکل برای هنرآموزهای موسیقی این است که ضربشان را همان تک‌ضرب (نت سیاه) می‌گیرند و برای سریع‌تر نواختن (یا خواندن)، دچار مشکل‌هایی مثل گم کردن ضرب، قاطی کردن ارزش زمانی نت‌ها و تند و کند کردن ضرب می‌شوند. نتیجه آن که به جای تند زدن، در واقع با عجله و شتاب‌زده اجرا می‌کنند.
راه‌حل سادهٔ این مشکل آن است که ضرب را در ذهن‌مان بزرگ‌تر انتخاب کنیم، یعنی مثلاً نت سفید یا حتی گرد را یک ضرب بگیریم. فکر نمی‌کنم به جایی هم بر بخورد و نواختن هم خیلی طبیعی‌تر می‌شود.
حالا فکر می‌کنم ضرباهنگ زندگی هم همین جوری است. وقتی زندگی روی دور تند‌تر می‌افتد (مثل الآن که ترم تازهٔ ما شروع شده) باید ضرب را درک کرد و به جای تند کردن ضرب‌ها، جوری که از دست آدم در برود، در ضرباهنگی که به خلق و خوی آدم نزدیک‌تر باشد نت‌ها (کارهای) بیشتری گنجاند. پیاده کردن این ایده در زندگی روزمره البته زیاد هم سرراست نیست. درکی از شرایط را می‌طلبد که آسان حاصل نمی‌شود.

برچسب‌ها: ,

0 Comments:

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home