جمعه، دی ۱۳، ۱۳۸۷

حرف حساب

اگر فکر می‌کنید من خیلی بچه‌ننه هستم که اخیراً در این وبلاگ از \برای مامانم نوشته‌ام، فکر زیاد درستی نمی‌کنید، امّا شاید کاملاً هم در اشتباه نباشید.

امّا الآن یاد یک چیزی افتادم که دیدم حیف است ننویسم.

مدّتی بعد از آن که آمدم این‌جا، مؤسسه‌ی سروش سریال «روزی روزگاری» را روی CD منتشر کرد و چون وبلاگ‌صاحاب هم خیلی مُرده‌ی این سریال است، اهل بیت یک نسخه از این سریال را ابتیاع کردند و یک کپی از آن را برای من فرستادند. حالا چرا کپی؟ چون نوابغ سروش این سریال را روی CD منتشر کرده‌اند و در عصر DVD این‌ها هنوز CD چاپ می‌کنند. طبعاً دو تا DVD هم کمتر از ۱۲ تا CD حجم و وزن دارد، پس CDها روی DVD کپی شدند و برای من ارسال گردیدند.

امّا کیفیت این CDها بسیار افتضاح است، همان شطرنجی شدن‌ها و تق‌تق‌هایی که اعصاب آدم را می‌نوازد و گاهی هم وضع آن قدر خراب است که اساساً قطع می‌شود. این مشکل هم مربوط به کپی کردن روی DVD نیست و در خانه که از روی CDهای اصلی می‌بینند هم همین مشکل را دارند. من هم عصبانی شدم که ببینید، این همه سریال‌های مزخرف‌شان را در آمریکا و استرالیا و جاهای دیگر با کیفیت خوب روی DVD می‌فروشند و الآن بازارش در ایران هم رونق پیدا کرده، امّا چند سریال خوب هم که در ایران ساخته شده، این وضع انتشارشان است: روی CD، آن هم با کپی افتضاح.

مامان بسته‌ی این «محصول فرهنگی» را برد فروشگاه سروش (نمی‌گویم کدام فروشگاهش) و اعتراض کرد. فرستادندش به فلان طبقه و فلان آدم که ایشان مسؤول این «محصولات فرهنگی» می‌باشند. مسؤول مربوطه هم CDها را در یک پخش‌کننده امتحان کرده و در آن یکی‌دو دقیقه یا به خاطر شانسش و یا به دلیل یک سیستم مسخره‌ی بسته، به آن خرابی‌ها برنخورده‌است. استدلالش هم این بوده که «ما این‌ها را یک جوری ساخته‌ایم که نشود کپی کرد.». مامان هم البته متقاعد نشده، امّا گفته این سریال ارزش دارد و آدم دلش می‌خواهد ببیند، وگرنه الآن که همه‌اش تلویزیون «سریال‌های درپیت» می‌سازد.

حالا هر وقت با خودم مجسم می‌کنم که مادر محترمه من که یک خانم موقّر و جاافتاده‌ای است، رفته و به آن آقای مسؤول محترم در سروش گفته که سریال‌های تلویزیون درپیت است، نمی‌توانم نخندم. شاید این کارش، هم‌سنگ دیدن خود این سریال برای من جالب بوده.

برچسب‌ها: ,

0 Comments:

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home