چهارشنبه، آبان ۲۲، ۱۳۸۷

بهتر از آی-پاد

چیزهای خوب بخوانید و چیزهای خوب بشنوید، هرچند شما را ناگوار آید. یک موقعی به کار آدم می‌آیند که فکرش را نمی‌کند.

امروز صبح که با سنگینی تمام از خواب بلند شدم، موومان اوّل سمفونی پنجم شوبرت توی مغزم پخش می‌شد. خیلی وقت بود (شاید چند سال) که این اثر را گوش نکرده‌بودم. اجرای برنشتاین را آن قدیم‌ها بر روی کاست داشتم و گوش کرده‌بودم و تا جایی که یادم هست، هیچ وقت شیفته‌اش نبودم. حالا امروز صبح نمی‌دانم از کجا آمد توی مغزم. شروع خیلی خوبی بود.

بعد هم که رفتم آزمایشگاه تا به TAship یومیه برسم و هنوز کسل بودم، موومان‌های آهسته‌ی کارمینا بورانا که خواننده‌ی سوپرانو دارد می‌آمد به ذهنم. خوب نیست؟ حالا استیو جابز و رقبایش خودشان را پاره کنند که شما «تجربه‌ی موسیقی شنیدنتان» مثلاً بهتر بشود. وقتی بیشتر مردم موسیقی بنجل گوش می‌کنند، فایده‌اش چیست؟ هیچ چیزی جای تربیت ذائقه و ذهن را نمی‌گیرد.

برچسب‌ها: ,

2 Comments:

At چهارشنبه, آبان ۲۲, ۱۳۸۷ ۱۰:۲۴:۰۰ قبل‌ازظهر, Anonymous محمد said...

سلام
چطوری؟
تولدت مبارک. انشالله 100 سال نه 200 سال عمر کنی.
راستی اگه می شه یه عکس جدید از خودت برام بفرست. همیشه می خواستم ببینم قیافه ات چه شکلی هست.
mohammad_tz66@yahoo.com

 
At پنجشنبه, آبان ۲۳, ۱۳۸۷ ۳:۴۰:۰۰ بعدازظهر, Anonymous مهدی said...

دوباره تا دو ماه دیگه از من دو سال بزرگتری.
مبارک باشه

 

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home