چهارشنبه، مرداد ۰۹، ۱۳۸۷

نواختن مسائل

آن وقت‌ها که کلاس ویولن می‌رفتم، معلّمم اصراری دائم داشت که موقع نواختن منقبض و گرفته نباشید. معتقد بود که باید نواختن را هرچه می‌شود، طبیعی‌تر انجام داد و حاصل کار هم گوش‌نوازتر است، هم برای نوازنده بهتر و لذّت‌بخش‌تر. شیوه‌ای که در تدریس و نوازندگی دنبال می‌کرد، عمدتاً مکتب منوهین بود.

بارها شنیدم که به من و دیگران می‌گفت: «دست راست وزن، دست چپ لمس.» معنی‌اش هم این است که دست چپ باید سیم‌ها را در نقطه‌های درست لمس کند و هیچ فشاری بیشتر از آن لازم نیست (البته عملاً فشاری بیشتر از لمس کردن طبیعی لازم است، امّا به مرور که آدم ماهرتر شود، همین فشار کم حالت لمس کردن پیدا می‌کند.). دست راست که آرشه را می‌گیرد و به حرکت درمی‌آورد هم باید با نیروی وزن خودش به آرشه فشار بیاورد، نه این که منقبض شود.

رعایت کردن این دو نکته‌ی به ظاهر ساده، اصلاً کار راحتی نبود و نیست. هرچه یک قطعه سخت‌تر باشد، موقع نواختن یا تمرین کردنش بیشتر امکان دارد که منقبض بشویم و دامنه‌ی این انقباض می‌تواند تقریباً تمام بدن را بگیرد. یک مراقبت دائمی و هوشیاری همیشگی می‌خواهد که آدم بتواند به این اصول پایبند بماند.

حالا فکر می‌کنم هر چیز دیگری هم که با آن مواجه می‌شویم همین طور است. اگر هر مسأله را با دقّت و حساسیت لمس کنیم، برای حل کردنش فقط نیروی طبیعی‌مان را لازم داریم. همان نیرویی که به طور معمول برای کارهای عادی به کار می‌بریم. انقباض و خشونت همیشه استثناء است.

برچسب‌ها: , ,

1 Comments:

At چهارشنبه, مرداد ۰۹, ۱۳۸۷ ۵:۴۵:۰۰ قبل‌ازظهر, Anonymous zoha said...

دقيقا اين مشكلي هست كه منم توي نواختن دارم..هميشه استادم ميگه دست آزاد و فقط با وزن دست كلاويه ها رو بزن..ولي تا الان كه كاملا موفق نبودم.
روشي هست براي اينكه بشه اصولا فهميد چطور ميشه آزاد بود و به قول شما منقبض نشيم موقع نواختن؟!

 

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home