چهارشنبه، اردیبهشت ۱۱، ۱۳۸۷

مهرورزان خدمت ما می‌رسند

رئیس‌جمهور محبوب ما این روزها دور افتاده و در بهترین و امن‌ترین مناطق دنیا دلارهای نفتی ایران را سرمایه‌گذاری می‌کند: ونزوئلا، عراق، سریالانکا، پاکستان و بولیوی.

رئیس‌جمهور محبوب ما از جیب ما بذل و بخشش می‌کند. در شرایطی که صادرات نفت عراق دوباره روبه‌راه شده، ایران حرفی از خسارت‌های جنگ نمی‌زند. در مورد اتهامات جنگی مسئولان سابق عراق که یکی‌یکی طناب‌کش می‌شوند، ایران خاموش است. اسناد زنده در حال نابود شدن هستند و دولت مهرورز مهرش را نثار بعثی‌ها و کابینه‌ی نوری مالکی می‌کند. دولت عاجز عراق هم ناسپاسی نمی‌کند و نه تنها خودش در برابر ایران ادّعاهای امنیتی و سرزمینی علم می‌کند، که از امارات هم در ادّعاهای مسخره‌اش پشتیبانی می‌نماید. چرا که نه؟ مگر غیر از این است که دوست دوست ما، نهایتاً دوست ما است؟

روسیه در دریای خزر اسرائیل‌گشایی می‌کند و دستگاه مثلاً دیپلماسی ایران نه تنها مقاومت نمی‌کند، که عاجزانه عقب‌نشینی خود را هم اعلام می‌کند. «از افتخارات دولت نهم این است» که امیر امارات برای نخستین بار به ایران سفر کرده. حاصل این سفر چه بوده؟ ظاهراً سند شش دانگ جزیره‌های سه‌گانه و «خلیج ----» را داده‌اند سوغات ببرد.

سیزده آبان را به عنوان سالگرد یک فاجعه‌ی دیپلماتیک در ایران هر سال جشن می‌گیریم و در مقابل اگر عدّه‌ای در برابر سفارت امارات جمع شدند و شعار دادند، اگر چیزی را گفتند که در واقع دولت باید می‌گفت و نگفته، پلیس تمام نیروهایش را به آن نقطه گسیل می‌کند و خیابان ولیعصر را به پادگان تبدیل می‌کند. دفاع از که در برابر چه کسی؟

رئیس‌جمهور محبوب و مردمی دلارهای نفتی را این‌جا و آن‌جا خرج می‌کند، بذل و بخشش می‌کند. برای ما چه می‌خرد؟ دشمن. سفارت‌های کشورهای درجه یک و دو در تهران تقریباً بدون استثناء رفتار تحقیرآمیزی با شهروندان ایرانی دارند. به که باید شکایت برد؟ وقتی حکومت ما تحقیرمان می‌کند و به اسم ما در دنیا فتنه‌انگیزی می‌کند، به کدام اجنبی پناه ببریم که برای ما دایه‌ی مهرورزتر از مادر شود؟

کشورهای فارسی‌زبان در همسایگی ما سعی می‌کنند فارسی را از جایگاه زبان ملّی‌شان پایین بکشند و ایران اسلامی هم برای نجات دادن فارسی، عربی را زبان دوّم دانشگاه پیام نور می‌کند. لابد باید منتظر باشیم زبان پارسی را هم غربی‌ها احیا کنند. شاید فارسی‌زبان‌ها به زودی به فهرست گونه‌های در معرض انقراض بپیوندند. من یک قلّاده از آنها خواهم‌بود.

من متحیرم که احمدی‌نژاد و زیردستانش واقعاً چگونه فکر می‌کنند؟ چرا مشکلات بدیهی مردم و کشور را نمی‌بینند و در عوض به دنبال ایجاد دردسرهای تازه هستند؟ چرا شهروندان ایرانی را دشمن خطرناک می‌پندارند، دشمنی که باید به زور گشت پلیس ساماندهی شود، و در مقابل طمع دوستی از حکّام کشورهای دیگر دارند؟ به خاطر خدا، محمود، یک بار جای دوست و دشمن را نشان بده تا خیال ما راحت شود.

برچسب‌ها:

1 Comments:

At چهارشنبه, اردیبهشت ۱۱, ۱۳۸۷ ۱۱:۳۷:۰۰ قبل‌ازظهر, Anonymous iVahid said...

بعد از این همه توضیحی که خودت دادی جای دوست و دشمن می‌پرسی؟! خیلی وقته جاش رو نشونمون دادن!

 

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home