سه‌شنبه، اسفند ۲۸، ۱۳۸۶

یک تصویر، یک گزارش تصویری

اکنون در مسجدالنّبی نشسته‌ام و مشغول عکّاسی از آدم‌ها هستم. در این‌جا آدم به احساس‌هایی در مورد مردم می‌رسد و تا حدّی به تفاوت‌های آدم‌های مسلمان در سراسر جهان و مسلمانی‌شان پی می‌برد. یکی از احساس‌هایی که امروز صبح یک لحظه به من هجوم آورد، احساسی بود که در هنگام خواندن زیارت‌نامه در آدم‌ها دیدم و آن این که مردم مختلفی که از جلوی حرم می‌گذشتند یا زیارت‌نامه می‌خواندند یا مشغول به نماز بودند، چه عرب سعودی، چه پاکستانی‌ها و هندی‌ها و بنگلادشی‌ها، چه افغان‌ها و یمنی‌ها و عرب‌های روستایی که به نظر بادیه‌نشین‌ها می‌آمدند، چه آن‌ها که به نظر تاجیک یا ازبک می‌آمدند همه چهره‌ای پر از احترام و در حال خشوع - بهترین واژه‌ای که می‌توانم بگویم - داشتند. چهره‌ای که به راحتی می‌شد اثر حضور در مدینه و مسجدالنّبی را دید، این در همه بود جز ایرانی‌ها، ایرانی‌هایی که انگار به تماشا آمده‌بودند، یا به خرید یا به مدرسه یا جایی دیگر. فکر کردم چرا این‌گونه؟ چرا آن احساس دینی و نه خود را به گریه زدن و یقه جر دادن و خود را به حرم آویختن، بلکه آن احساس ایمانی در ما نیست؟ و بعد احساس کردم مصرف بسیار بالای مذهب در ایران ما را در مقابل خداوند واکسینه کرده‌است. شاید به همین دلیل تحت تأثیر قرار نمی‌گیریم. و حضور او را نمی‌یابیم، در ما نشست نمی‌کند. این قدر که دین‌فروشی و ریاکاری دیده‌ایم، این قدر که به اسم دین دروغ شنیده‌ایم، دیگر حضور در این‌جا هم به راحتی در ما اثر نمی‌کند. احساس کردم مثل دکتری که از فرط تماشای مرگ و جسد، احساس‌های انسانی‌اش را از دست داده و مثل آدمی که از فرط دندان‌درد صورتش بی‌حس شده، یا مثل آدمی که از فرط تکرار و گناه وجدانش را از دست داده‌است شده‌ایم. این را به یک‌باره ندیدم، امّا یک‌باره فهمیدم و پس از فهمیدن آن سخت دقّت کردم و تکرار آن حالا دیگر به سختی آزارم می‌دهد. البته در میان ایرانی‌ها هم این احساس را متفاوت یافته‌ام. بعضی از ماها سریعاً گریه می‌کنیم تا خیالمان راحت شود، کلک خدا را می‌کنیم تا خیالمان راحت شود که تعهّدمان را انجام داده‌ایم و بعد، هیچ.

- سیّد ابراهیم نبوی، سفر به خانه‌ی آزاد‌شده، صفحه‌های 40 و 41
تهران، جامعه‌ی ایرانیان - 1378

برچسب‌ها:

1 Comments:

At جمعه, فروردین ۰۲, ۱۳۸۷ ۱۱:۰۰:۰۰ قبل‌ازظهر, Anonymous ناشناخته ها said...

خیلی جالب بود. به گمانم این هم یکی از نتایج زیانبار وقایع چند دههء اخیر ایران بوده است.

 

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home