دوشنبه، دی ۲۴، ۱۳۸۶

در نکوهش خود نبودن

خیلی وقت است که موسیقی کلاسیک کمتر گوش می‌کنم. دلائلش برای خودم هم تا حدّی نامعلوم بود.

امروز یکی از دلایلش را کشف کردم: زیاده از حد سعی می‌کردم فرم‌های مختلف گوش کنم، در حالی که گوشم از اوّل با یک فرم اصلی مأنوس شده: سمفونی. رتبه‌ی دوّم متعلّق به کنسرتو است. سوّمی؟ احتمالاً کوارتت زهی.

الآن دارم سمفونی چهارم برامس را گوش می‌کنم. انسان از موسیقی چه تمنّایی ممکن است داشته‌باشد که در این سمفونی برآورده نشود؟ شاید تمنّای لذّتی سریع و آسان. این هم که از اساس خواسته‌ی نادرستی است.

برچسب‌ها:

0 Comments:

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home