پنجشنبه، مهر ۲۶، ۱۳۸۶

پنج برگزیده

انگار من سالها منتظر چنین فرصتی بوده‌ام. این است لیست افراد مورد نظر من و دلایل نایل آمدنشان به این افتخار:

محکوم اوّل: کامران نجف‌زاده، به خاطر پاچه‌خواری افراطی و ادای آدم‌های حرفه‌ای و باهوش رو درآوردن.

محکوم دوّم: خانم دکتر میرسیّدی ، به خاطر لباس‌های ضایع، خنده‌های چندش‌آور، و احساس خیلی محبوب بودن و غفلت از چهره‌ای که زیبا نیست (خوب مجبورش که نکردن بیاد توی تلویزیون. این همه دکتر خوشگل. والّا).

محکوم سوّم: شنبلیله، مهوّع‌ترین مجری و گزارشگر تلویزیون، به جرم این که حرف زدنش حتّی در حدّ پیش‌دبستانی هم نیست و در ضمن شل و چندش‌آور است. محض توضیح عرض کنم که من این قدر این موجود رو دوست دارم که ناخودآگاه اسمشو هم یادم نمی‌مونه (فراموشی ناخودآگاه خاطرات بد). اگه می‌خواهید بدانید کیه این یارو، برای نمونه در ماه رمضون نصفه شب می‌رفت توی خیابون و از مردم بدبخت و علّاف گزارش‌های شاعرانه تهیّه می‌کرد. موهای فلفل‌نمکی و ته‌ریشی دارد که دیده نمی‌شه، امّا کاملاً حس می‌شه! قبلاً مجری این مجلّه‌ی خبری اخبار کانال یک بود.

محکوم چهارم: پورنگ (+ امیرمحمّد)، به خاطر تلاش بی‌وقفه برای ابله کردن هرچه بیشتر نسل‌های فعلی و آینده. از ارائه‌ی توضیح بیشتر معذورم، چون واقعاً قصد فحش دادن ندارم.

محکوم پنجم: شهریاری، جانوری که از صدا و سیما بیرون رانده شد و دوباره برگشت، به خاطر تزویر بی‌انتها و بی‌شرمانه، لبخندهای اهریمنی سی و دو دندانی، و لحن اداری شبه‌صمیمانه و هزار چیز دیگر.

(خداییش پنج تا برای من خیلی کمه. جواد خیابانی، مراد عنادی، فرزاد حسنی، بیشتر مجری‌های مسابقه های تلفنی، مجری برنامه کودک شبکه‌ی یک، این یارو پشمک جدیده که کانال پنج آورده و خیلی‌های دیگه هستند که دوست دارم ....)

مجازات: چرا مجازات مخرّب؟ زجرآورترین مجازات برای چنین موجوداتی اینه که مجبورشون کنیم به طور جدّی و متمرکز از مغز آکبندشون در راه درست استفاده کنن. مجازات پیشنهادی من اینه که اونها رو به یک دانشگاه درجه یک دنیا بفرستیم (بله، تعجّب نکنید) و مجبورشون کنیم در عرض چهار سال در یک رشته به انتخاب خودشون لیسانس یا در عرض دو سال فوق‌لیسانس بگیرن و البته نمره‌ای کمتر از B نباید بگیرند، در غیر این صورت از اون رشته اخراج می‌شن و باید از نو شروع کنند. کلّ این فرایند اخراج شدن فقط دو بار می‌شه اتّفاق بیفته. اگر برای بار سوّم در یک درس نمره‌ای کمتر از B آوردن، باید نابود بشن، البته نه به یک روش وحشیانه، بلکه مثلاً با تزریق سم یا با گیوتین (این هم برای خنک شدن دل خودمون). نگران نباشید. من مطمئنّم که این جوری اینها رو چند سال دیگه با یه مدرک دانشگاهی معتبر توی تلویزیون نمی‌بینیم و در ضمن فکر نمی‌کنم آخرش تیغه‌ی گیوتین تمیز بمونه.

برچسب‌ها:

0 Comments:

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home