دوشنبه، بهمن ۱۶، ۱۳۸۵

؟

الآن از فولدر موسيقي كلاسيكم يك Properties اخذ كردم و ديدم حجمش رسيده به 8.25 گيگابايت. با توجّه به اين كه بيشتر اين حجم رو فايلهاي mp3 با bit rate متوسّط 160kbps تشكيل مي‌دن، خودتان حساب كنيد من چقدر موسيقي كلاسيك دارم و يا معادل چند تا سي‌دي صوتي 70 دقيقه‌اي(به طور ميانگين) مي‌شود. البته اين تمام ماجرا نيست، چون حدود 10 يا 15 تا سي‌دي كلاسيك هم دارم كه هنوز روي كامپيوتر نريختمشان. در ضمن در آن دوران طلايي اينترنت بي‌سيم هم حدوداً 10 تا آلبوم از بهترين اجراهايي كه در ايران پيدا نمي‌شوند از اينترنت گرفتم و بيشترشان را هنوز به mp3 تبديل نكرده‌ام كه بخواهم روي كامپيوترم بريزم.

حالا منظور؟ دارم پُز مي‌دم؟

نه. مي‌خوام بگم آن موقعي كه هنوز سي‌دي نبود و تعداد زيادي كاست داشتم، براي گوش كردن به يك چيزي كه به حال و هوايم بخورد كمتر دردسر داشتم. الآن با وجود اين كه ظاهراً همه چيز به راحتي در دسترس است امّا نمي‌دانم چرا انتخاب كردن به جاي آن كه آسان‌تر شود سخت‌تر شده. البته آن وقتها جوان‌تر هم بودم.

الآن دارم به يك چيز فوق‌العاده گوش مي‌كنم: كنسرتو ويولن‌سِل دورژاك، با اجراي اركستر فيلارمونيك برلين، به رهبري كارايان فقيد و با نوازندگي جناب روستروپويچ(حفظه‌اللّه‌تعالي). از دورژاك تا الآن فقط سمفوني آخرش را شنيده‌ام و همين كنسرتو را و يك سوئيت(اگر درست يادم باشد) كه در يك كنسرت شنيدم و همه اين آثار واقعاً بي‌نظيرند.

برچسب‌ها:

0 Comments:

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home