سه‌شنبه، اسفند ۰۸، ۱۳۸۵

آن مرد اميدوار است

سوّمين دوره است كه نمايندۀ مجلس شده، و همچنان اميدوار است...

در اين دوره رئيس كميسيون بهداشت و درمان هم هست. چرا اميدوار نباشد؟

در حالي كه او امسال عضو كميسيون تلفيق هم بوده، يارانۀ دارو و سرانۀ بودجۀ درماني در بودجۀ سال آينده كاهش پيدا كرده، امّا او هنوز اميدوار است...

برادرش فرماندۀ سابق سپاه پاسداران و دبير فعلي مجمع تشخيص مصلحت است. پس طبيعتاً او بايد اميدوار باشد...

سايت خبري برادرش به دليل سرپيچي از قانون دولت مهرورز فيلتر شده، امّا او بايد اميدوار بماند...

او ضمناً عضو شوراي عالي انقلاب فرهنگي هم هست، همان شورايي كه وظيفه‌اش را عاقلان دانند. شايد به همين دليل است كه او اميدوار است...

اين را هم بگويم كه او رئيس بيمارستان لقمان حكيم (لقمان‌الدّولۀ سابق) نيز هست، بيمارستاني كه بيشتر به يك قصّاب‌خانه شبيه است و هر بيماري كه از آنجا جان به در ببرد، بايد بداند كه فقط با لطف خداوند از مرگ جسته. امّا آقاي رئيس اميدوار است...

او رئيس هيأت مديرۀ باشگاه استقلال هم بود(هست؟). استقلال به دليل تأخير در ارسال ليست بازي‌كنان، از حضور در جام باشگاه‌هاي آسيا محروم شد. جاي بسي نااميدي است، نه؟ پس چرا او هنوز اميدوار است؟

به دليل حذف استقلال از جام باشگاه‌هاي آسيا، او به همراه تمام اعضاي هيأت مديره، استعفا دادند، از بس كه ناراحت و شرمنده بودند. امّا او نمي‌تواند اميدوار نباشد...

هيأت مديرۀ مستعفي هنوز به عزل و نصب افراد در باشگاه استقلال مشغولند! مي‌دانيد چرا؟ خوب، چون رئيس هيأت مديره اميدوار است...

او نمي‌تواند اميدوار نباشد. اميدوار بودن از ابتدا با او بوده. اميدوار بودن را ديگران براي او انتخاب كرده‌اند. نمي‌شود گفت اميدوار بودن او بيشتر به اسم كوچكش مربوط است يا اسم فاميلش. به هر حال دكتر اميدوار رضايي همچنان اميدوار است.

0 Comments:

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home